Rear Window

Sitting on the third floor of the library, I cannot concentrate. It is summer and I’m hot. I look down through the window. Outside people are laying in the grass, reading on the benches, dangling their feet in the cool water of the park pond.

Then the image of a boy strikes me. He is riding on a small bicycle, performing a series of acrobatic trics on the concrete square between the rigid steel and glass buildings. How nice it is to rest my eyes upon him. The moves he makes are strikingly smooth, and his appearance is rather attractive to boot.  His tanned body is highlighted by his sparkling white sneakers, shorts and headband. He had taken off his blue shirt, thereby revealing his sweat-polished torso, arm muscles and spine. Seen from behind this window on the third floor, he reminds me of fresh sweet fruit covered by the cool early morning dew.

He keeps cycling through my mind. I close the books in front of me and watch him. How refreshing this sight is on this lingering Friday afternoon. Once every while, the boy puts down his bike, sits down on the cold, concrete steps, stretches his legs and whipes the sweat off his face and chest with his shirt. Then, only a few seconds later, he takes hold of his bike and starts handling and riding it again, in ways I had not thought possible.

I feel like a voyeur. He doesn’t seem to be aware of the desiring gazes of people in the offices surrounding the square, from people in the park, from the mother with the napping child on the bench. Everybody is numbed and paralysed by the hot July sun. Only he doesn’t seem to be bothered. This youth reigns over the square. He is the Summer. The Summer is in the city. And all wish he would keep on cycling.

Dat volk

Gisteren in Roeselare langs een buste van priester-dichter en Vlaamse beweger Hugo Verriest gepasseerd. Daarop de aanhef van de aanhef van een toespraak die hij in 1872 hield.

 

‘Eertijds heeft er een volk bestaan, edel en groot, de wereld rond bekend. Over vijf zes honderd jaar en hadt gij onder de zon geene bezochte streek gevonden waar men den Vlaming niet kende, waardeerde en prees…

Velen in Europa zelf weten bijna niet meer dat er nog Vlamingen bestaan…

Welnu dat groot, dat edel volk moet wederom onder de zon komen, leven, roeren, spreken, werken, in een woord, bestaan. – Geen ander volk, geen nieuw volk, dat volk.’

Hij mijmerde er naar de tijd van de rijzige belforttorens van Brugghe en Ghendt, van dertienhonderdentwee, Van Eyck en Van der Weyden, en wat de modale “Vlaming” tijdens de Romantiek allemaal in zijn identikit kreeg gestopt.  

‘Hét feit van het jaar voor mij is de Vlaamse bewustwording die het kartel CD&V-N-VA heeft teweeggebracht. Belgie zal vanaf nu niet meer worden zoals het voordien was,’ antwoordt een lezer op het forum van De Standaard op de vraag wat volgens hem/haar de gebeurtenis van 2008 is. Want ja, er is in Vlaamse kringen weer aardig wat geswaffeld met het idée-fixe van een onafhankelijk Vlaanderen. Eerder dit jaar dribbelde de zogenaamde Nieuw-Gentse Alliantie (NGA) op satirische wijze rond met het discours dat rond dat kneuterige project wordt rondgespuit. Met als jammerlijk neveneffect dat een alarmerend deel van de geïnformeerde burgerbevolking blijkbaar niet door had dat het om een parodie ging.. Parodie was het begrip dat bij mij opkwam toen eind vorig jaar Vlaams minister Geert Bourgeois de website Flanders Today lanceerde; een faciliteit ten behoeve van de goed gesalarieerde expats in Vlaanderen, die aldus een selectie nieuwsberichten vertaald krijgen. Je mag van buitenlandse business men (m/v) immers niet verwachten dat ze even sterk zijn in hun talen als de zelfverklaarde polyglotte ”Vlaming”:

De Vlaamse klei. Waar Engels klinkt als Jommeke-Spaans. Waar kiss-en-ride zonevreemd is. En – I kid you not! – spandoeken met “wij sporten in het Nederlands” worden opgehangen. Waar schijtlaarzen aan stoere toogklap doen. Waar over crisis en koopkracht wordt gememd, maar met gemak 3,5 miljoen aan “rostjes” uit de spaarsok worden gehaald – als we onze naam maar op de televisie mogen zeggen. Dát volk. Que Dieu nous garde!

De ontlading

 

Hier ben ik net even bij blijven hangen op televisie. Op het 32ste Circusfestival van Monte Carlo maakt de jonge Mexicaanse trapezespringer Gino Maravilla Fuentes Gasca zijn opwachting met zijn familie annex team. Hij kreeg er de speciale prijs Prinses Stéphanie uitgereikt, maar greep naast de begeerde gouden Clowns. Als de jongen er tot tweemaal toe niet in slaagt om de zgn. viervoudige salto aan de vliegende trapeze tot een goed einde te brengen, neemt de adrenaline toe en houdt de spanning de jonge trapezespringer, zijn vader in de piste en het publiek in de zaal in de ban. Ouderwetse suspense voor het ganse gezin (-Fuentes Gasca). En bovendien mooi om naar te kijken..

Writers block

Twee Moleskine-schriftjes aangeschaft – een gelijnd, en een effen blank. De nieuwe, verbeterde versie met slappe kaft, voor meer comfort, aldus de verkopers. Waarvan akte. Uit de schriftjes valt een “bijsluiter”, bedoeld voor de pennenlikkende snob:

Moleskine is the heir of the legendary notebook, used by European artists and thinkers for the past two centuries.

This silent and discreet keeper of an extraordinary tradition, which has been missing for years, has been reproduced by the Italian company Modo & Modo since 1998. With its various different page styles it accompanies the creative professions and has become a symbol of  contemporary nomadism.

Moleskine is a family of notebooks for different functions, according with a free mindstyle, both basic and emotional.

Inderdaad, een Moleskine is niet de plaats om zomaar wat te krabbelen zoals in eender welk schriftje – of deze blog. Neen, wie in Moleskine pent, loopt in de voetsporen van Van Gogh, Picasso, Hemingway en Chatwin! Met hun wervende ideologie van de bourgeois bohème hebben de marketeers me echter afgeschrikt. Even aarzel ik om met mijn pen iets te kerven in deze “boom van wijsheid”. Een tip dus voor iedereen die een Moleskine-schriftje koopt: werp de “bijsluiter” ongelezen weg, en laat uw plezier niet vergallen door de gratis mythe die erbij wordt geserveerd.

 

Coupé du monde

Bij thuiskomst vastgesteld dat er geen elektriciteit was. Er hing al zoiets in de lucht – een opvallende schaduw had zich over de straat gedrapeerd en abnormaal veel buren hadden plaatsgevat in hun deur. Op de tast de trap op gestrompeld, de deur geopend met sleutel én gsm-licht en zeker vijf maal bij het betreden van een vertrek het licht tevergeefs willen aanknippen. Merkwaardig hoe je na verloop van tijd die schakelaars zomaar weet te lokaliseren. Nog opmerkelijker is het hoe vanzelfsprekend iets als stroom wel is geworden.

Aan deze kant van de rivier leken alle huizen ingedommeld. Her en der flakkerde kaarslicht wild dansend in een open raam. Aan gene zijde van de stroom was men zich klaarblijkelijk van geen kwaad bewust. De huizen baadden er als gewoonlijk in het licht;

En wanneer rondom tienen de elektriciteit weer stromen gaat, wordt er gekookt, verwarmd, gecomputered, enz. En blijft het licht aan in kamers waar je niet bent. Zoals gewoonlijk dus.

 

Coup de foudre

Na een enkele blik van herkenning maanden geleden, verdoolden wij gisternamiddag samen in de stad. Ter hoogte van de Zavel reeds moesten tijd en plicht de achtervolging staken. En waar wij liepen, veranderden kasseien in kwikzilver. En Brussel werd Bruxelles.

Stationsduiven

In het megalomane Antwerpen Centraal wordt het wachten rendabel gemaakt. Samen met het rookverbod werd door de aanwezigheid van een heuse winkelgalerij in de onderbuik van het station het ouderwetse wachten gedeleted. De De Keyserlei dringt tegenwoordig bijna tot in Antwerpen Berchem door. Tussen de smetteloze etalages en betonnen pijlers van het “Antwerp Jewelry Shopping Center” is het een va-et-vient van gemerkte draagtassen, het ene al glossier en exclusiever dan het andere. Ze hoppen van sapjesbar naar Amerikaanse koffieketen en chocolaterie. De stationsduiven zijn hier zo volgevreten van restjes broodjes, hamburgers en zakken chips dat ze niet eens meer de moeite doen de vleugels uit te slaan naar de toeristische Groenplaats, waar van hen verlangd wordt dat ze als een witte sluier opvliegen wanneer het zoveelste kind voor de camera eens “door de duiven wil lopen”.

 

Op het eindeloze perron slenteren vijf kinderen – vier jongetjes van vijf of zes jaar oud en één meisje van een jaar of acht – van vuilnisbak naar vuilnisbak. Met haar armpjes graait het meisje gretig in de ton. Ze doet dat niet met de schaamte of onverschilligheid die dakloze of bedelende lotgenoten aan de dag leggen, maar met de picareske lach waarmee zij breeduit en uitdagend in het gezicht van de sociale conventies kijkt, dat daarop de ogen afwendt. De jongetjes passen met hun kleine hoofdjes in de opening van de afvalbak. Zonder dat ik er erg in heb, staat het groepje plots in een halve maan rondom mij en onmiddellijk kruipen twee hoofjes in de draagtas die naast me op het bankje staat, terwijl mij aan de andere kant gevraagd wordt of de stilstaande trein tegenover mij “mijn tram is”, waarbij nu ook mijn schoudertas getaxeerd wordt op mogelijke waardevolle inhoud. Zonder vraagtoon vraagt het meisje vijftien cent en ik vraag me af waar ze dat al even onnozele als onhandige bedrag vandaan heeft?

 

Ze laten zich maar moeilijk wegjagen. Stationsduiven zijn wel wat gewoon, en brutaler dan de sierlijke duifjes die aan de kiosk op het dorpsplein die uit de gulle hand mogen pikken. Deze jonge duifjes hebben nu al het instinct van roofvogels. En niemand heeft blijkbaar de moeite genomen hen te ringelen.

3 x lippendienst

Op een nachtelijke dwaaltocht door Gent herinnerde een vriend zich een stel rode lippen waar hij al een tijdje wou op gaan zitten. Voor de goede orde: het gaat hier om een design-sofa, die bij wijze van reclame staat opgesteld op de stoep van de Vlaanderenstraat. Dus liet ik mij meetronen over de marmeren vloer van het “glazen straatje”. Deze gaanderijen van het gehuur genot zouden ons immers het vlugst naar de gezochte sensatie leiden. Een groepje kerels stond als matrozen aan wal te popelen aan een raam waarachter een lege rieten zetel stond. Aan de overkant fluoresceerde het witte niemendalletje van een zwarte prostituee in het mauve neonlicht. Aan gene zijde van het glas begeleidde ze een wat oudere maar duidelijk beschonken man die zich aan haar stond te vergapen, met professionele wenken over de drempel van schaamte, van droom naar daad. Aan deze zijde van het glas zou ze hem te abject vinden om ook maar één oog op te laten rusten. De betovering werkt en weldra grijpt de versluierde transactie van geld en bevrediging plaats. Het deed me denken aan de belspelletjes die op televisie worden gespeeld. De ridiculiteit en camp van overdag kan in de duistere eenzaamheid van de nacht plots een erotische lading krijgen. De presentator (m/v) zweert je dat niemand anders aan het kijken is, dat hij/zij enkel oog heeft voor jou. Hij/zij praat op je in, doet kunstjes en tracht je te entertainen door n’importe quoi te doen of te zeggen. Allerverleidelijkst tracht de digitale pin-up je vervolgens op te geilen door zich koelte toe te waaieren met een handvol fake eurobiljetten die hij/zij vanachter het teeveevenster jou en jou alleen toezegt. En de kijker in de donkere kamer zit gevangen in het flikkerende licht van de televisie, als een mot in een lichtstraal. Bereid om zich willens en wetens te verbranden aan de illusie. En zo kwamen ook wij tot de ontgoochelende vaststelling dat de lippen die op foto zo heerlijk voluptueus en velours-zacht schenen in realiteit opgespoten waren met hard polyester. En als was het niet weggevaagd kwijl, lag er tussen ons beiden een klein plasje.

Helden en Heldenmoed

De krantenkiosk, de ochtend na de Belgische gouden medaille. De nationale kranten tonen op hun cover de zegevierende Tia Hellebaut. Grote foto’s tonen een pezige overwinningskreet die het gejeremieer over het gebrek aan medailles met de mantel der liefde bedekken moet. L’union sacrée. Overigens met alle respect voor Hellebaut omdat ze de lat net iets hoger heeft gelegd dan de lat lag. De zege komt haar toe en weze haar gegund. Toch gaat mijn olympische laurierskrans naar iemand anders. De Australische schoonspringer Matthew Mitcham. De naam van de discipline alléén. Niet die verbeten mathematiek en het ambitieuze streven van die ene millimeter hoger te springen dan de voorganger. Neen; dan liever de esthetische betrachting van het om ter schoonst naar beneden te springen. En daar bestaat geen twijfel over; dat kan Mitcham. Hij belichaamt voor mij de ware schoonheid van de olympiade en van atletiek in het algemeen. Niet alleen door de meticuleus uitgevoerde manoeuvres en techniek waardoor hij drie tienen aan zijn voeten geworpen kreeg. Maar ook en misschien vooral het naar klassieke schoonheidsidealen gemodelleerde lichaam waarmee deze twintigjarige zich in een kwetsbare, niets verhullende bijna-naaktheid heeft aangediend voor Bejing en de wereld. Met een schijnbaar even grote en ontroerende eenvoud heeft Mitcham zich eveneens voor urbi et orbi geout. Hij heeft daarmee hopelijk de bres geslagen in het hypocriete sportcomplex dat holebiseksualiteit nog steeds is. Gulden medailles schijnen oogverblindend in het zonlicht, en dat heeft Mitcham goed begrepen. Als overwinningen van Justine Hénin en Kim Clijsters ervoor kunnen zorgen dat de Belgische jeugd onmiddellijk en masse het gravel betreedt, dan kan Mitcham’s openheid er misschien voor zorgen dat er straks meer holebi’s in de sport zitten. Zonder dat er daarom meer holebi’s aan sport doen. Totnogtoe lag de lat voor veel atleten daarvoor nog te hoog.

Windmaker!

De laatste sombere dagen voer ik meer dan anders nog een verbeten strijd tegen de wind van de Tour du Midi. Onder de Pensioentoren – die (gelukkig) eenzame toren van glas en staal aan het Brusselse Zuidstation – heerst namelijk de luchtverplaatsing (over wat er aan de binnenkant van die toren heerst, spreek ik mij hier niet uit). Drie paraplu’s reeds, allen aangekocht in het station na op het perron te hebben geconstateerd dat het in Brussel aan het druppelen was, leefden niet langer dan drie minuten… Allen plooiden zij voor de wind.

Bovenstaand reclamefilmpje ter bevordering van het gebruik van windenergie, speelt mooi en op grappige wijze in op de onzichtbaarheid – of beter: de indirecte zichtbaarheid – van de wind. Het thema werd wel vaker bespeeld, bijvoorbeeld toen Yoko Ono het slechte idee had om te wind te laten filmen, in de comedy-serie Mad About You:

En uiteraard het onvolprezen en tot cultstatus (“you want to see the most beautiful thing I’ve ever filmed?”) verheven fragment van een met de wind ”dansende” plasticzakuit de film American Beauty, op muziek van Thomas Newman: