Happy New Year!

Ricky Martin scripsit

Bron: http://www.elnuevodia.com/columna/650336/

Aceptar
Como defensor y activista de los derechos humanos, he sido testigo de innumerables milagros y he visto la extraordinaria capacidad que tenemos los seres humanos de cicatrizar. He visto tanto a gobernantes como a ciudadanos privados intentando cambiar políticas públicas y enfrentando batallas de amor que desembocan en acciones positivas para nuestra sociedad.

También he visto cómo niños y niñas en distintas partes del mundo han podido librarse de las garras de la esclavitud de una nueva era, estampas de sufrimiento que me arrebataron la inocencia, pese a querer aferrarme a ella.

Pero esos momentos de desconexión fueron hace muchos años y gracias al trabajo que hago con mi fundación, tengo la fortuna de poder decir que he reconectado con ese “niño” que existe dentro de mí y continúo aprendiendo de él, ahora más que nunca, cuando tengo la dicha de ser padre de dos criaturas a quienes espero criar enseñándoles que en el amor y el respeto se cimienta el futuro de la Humanidad.

Y aunque ando siempre por la vida intentado aferrarme a las cosas positivas que ésta me regala y hago todo lo que puedo para mantener una actitud optimista, hay momentos en que tengo que reaccionar. Llámenme romántico o persona no realista. Tal vez se trata de un mecanismo de defensa. O quizás se debe a que soy alguien que quiere romper con la cadena de pensamientos destructivos que tanto poder otorga a lo negativo y fácilmente envenenan el alma. En estas semanas he leído en la prensa muchos artículos que me estremecieron y desafortunadamente se trata de hechos que suceden en todas partes del mundo y en repetidas ocasiones.

Hablo de la discriminación ya sea por raza, género, nacionalidad, religión, etnia, discapacidad, orientación sexual o afiliación política. Me parece imposible creer que finalizando la primera década del siglo XXI sigamos lidiando con escenarios tan violentos provocados por la falta de respeto hacia los derechos de los demás a ser diferentes. Como seres humanos a veces nos resulta más fácil ignorar el dolor y decir: “Esto no tiene que ver con nosotros,” pero hoy siento que es imposible.

Por eso les escribo, porque una de las cosas más importantes que he aprendido, es gritar al mundo y hacerlos conscientes para enfrentar las injusticias. Como defensor de los derechos humanos, mi meta es ayudar en la búsqueda de soluciones a esas injusticias por lo que les pregunto: “¿Qué pasa, mi mundo? Y estoy seguro de que cada quien tiene su propia respuesta; pero al final, la respuesta colectiva parece dirigirse a lo mismo: “Queremos la paz”. Porque cuando creemos en la paz no hay espacio para la complacencia.

Las muertes de James Byrd, como la de Matthew Shepard, Jorge Steven López, Marcelo Lucero y Luis Ramírez, entre tantas otras víctimas de crímenes violentos “de odio” deben ser inaceptables para todos los seres humanos; porque todos somos seres humanos. Está en nosotros cambiar el paradigma, por eso cuando escucho como algunos medios se aferran a la palabra “tolerancia” cuando se trata de casos como éstos, me pregunto por qué, en lugar de hablar de que “necesitamos tolerar la diversidad” no decimos “necesitamos aceptar la diversidad”.

Una de las definiciones de tolerancia es “la capacidad para sobrellevar el dolor y las dificultades”. Otra es “el acto de permitir que algo suceda”. Para mí ninguna de estas definiciones incluye la aceptación.

Qué creen entonces, si en vez de decir: “necesitamos tolerar la diversidad” decimos, “necesitamos aceptar la diversidad”.

Aceptar la diversidad es el primer y más importante paso que podemos tomar para eliminar los crímenes de odio y para unir la Humanidad.

Si aceptamos, la Humanidad se une. Y si la Humanidad se une, la igualdad de los derechos humanos se convierte en realidad. Si la igualdad de los derechos humanos se vuelve una realidad, la paz está a nuestro alcance.

Kerstavond 1917

Uit het dagboek dat de Gentse schrijfster Virginie Loveling (1836-1923) bijhield tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1999 werd een teksteditie van het dagboek uitgegeven door de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde. Het is tevens online te raadplegen.

Maandag 24 December ‘17.

Gisteren namiddag om 1 uur is de keizer in Gent aangekomen. Enkele straten en openbare plaatsen waren met soldaten afgezet, ontoegankelijk voor het publiek. Hij had een gevolg van tien autos en bezocht de hoofdkerk van St. Baafs, de ruïnen van St. Baafs abdij en het Gravenkasteel. Om 5 uur vertrok hij weder. Hij kwam van het fransch front, waar hij wapenschouw genomen en bemoedigende aanspraken gehouden had.
De sneeuw heeft hare intrede gedaan: hagelblank bedekt zij alles met een linnen van puurheid — in wrange kritiek van al het onzuivere van den huidigen tijd.
Het was verleden nacht zoo hel bijna als dag, met nagenoeg volle maan, met haar eigenaardig spookachtige klaarte, die vlakten verlicht maar nergens in doordringt. Vliegers zijn niet opgekomen. Er heerschte die luisterende stilte, welke zoo goed in harmonie is met het sneeuwkleed van de wereld bij koude vriesnachten en de feestelijke gemoedsstemming van het Kerstgetij. Een stemming, die allengs in somberheid wegzinken zal op Nieuwjaarsavond, bij ‘t herdenken aan al de schrikkelijkheden der twaalf maanden, die vervlogen zijn en de dreigementen van de onheilspellende toekomst.
Terwijl ik dit schrijf, snort het noodsignaal — de onheilspellende sirene — vliegers in het zicht… binnen eenige minuten luchtgevechten, bommen, dooden en gekwetsten… helaas!
Verleden week zijn er herhaaldelijk aanvallen gepleegd: om 9 uur ’s avonds, om kwart voor 3 in den morgen. Wij storen er ons niet meer aan. Later hooren wij van een klooster, thans in ‘t gebruik van de bezetting, dat half stuk is geslagen, van een Feldwebel, die op den Kortrijkschen Steenweg in de lucht stond te kijken en na een geduchten slag morsdood op den grond viel. Dergelijk nieuws is ons dagelijksch geestesbrood. Wij krijgen er geen verkwikkelijk meer.
De opgeëischten lijden veel aan ontberingen en onbeschofte handelwijze. Vooral de Italianen. Ze krijgen schier geen eten — of ze betaald worden… vergat ik te vragen — maar honger hebben ze. Begeerig kijken ze naar degenen, wien het gegund is zich te kunnen verzadigen en vragen in een onverstaanbare zinsnede, waarin het woord “pane, pane,” steeds voorkomt, om iets te krijgen.
Hoe dankbaar-blijde zijn ze voor een brok!

Haiku

Klinkende munt rolt
langs de stille dakloze
naar het glazen huis.

My Coffee Cock-Ups

Wanneer we iets moeten onthouden uit de mathematisch-romantische film Love Actually (Richard Curtis, 2003), dan wel de frase “If you can’t say it at Christmas, when can you eh?“. Het is in die vergevingsgezinde geest van hulst en maretak dat schrijver dezes bekennen wil dit jaar ongehoord veel koffie heeft verspild; en zichzelf daarbij niet zelden te hebben bevuild. Het ging van kwaad naar erger. Ik heb meeneemkoffies-zonder-dekseltje omgestoten en over me heen gegoten (meeneemkoffie op jeans is overigens aangenaam, alleen laat het nogal opzienbarende vlekken na op de schoot- en kruisarea). Ik heb menig mok op mijn bureau omgestoten, door te voortvarend te reiken naar een boek. Andere deed ik tuimelen door ze op stapels papier en boeken te balanceren, om daarna het net geschapen fragiele equilibrium te verstoren. Eén mok scheidde à la Vincent Van Gogh van zijn oor – dat in mijn vingers gehaakt bleef en waarnaar ik verweesd bleef staren. En ergens in februari heb ik met mijn koffiezetapparaat de kleur van het keukenbehang ongewild doch virtuoos bijgewerkt. De moraal van het verhaal weze duidelijk, alsook het onvermijdelijke voornemen dat hieruit dient voort te spruiten: het koffiedrinken kan nimmer of nooit onderdeel uitmaken van elke klunzige poging tot – horresco referens – multitasken wat dan ook. Het is een bezigheid à part entière, die de volledige cerebrale en zinnelijke concentratie voor zich opeist. En terecht.

Gent: Mokabon (Est. 1937)

Leuk filmpje door de UGent.
No comment. Goede wijn koffie behoeft geen krans(je)…

De wereld van Boudewijn Büch

Bevreemdende documentaire over schrijver, verzamelaar, bibliofiel, televisiemaker en mediafiguur Boudewijn Büch. Het “démasqué” balanceert op de dunne lijn tussen anekdote en roddel. Wrang, want en public. Doch liefdevol vis-à-vis de “fantast” Büch, want posthuum.

http://cgi.omroep.nl/legacy/player?/id/VARA/rest/2008/VARA_101170287/bb.20080319.asf

Rear Window

Sitting on the third floor of the library, I cannot concentrate. It is summer and I’m hot. I look down through the window. Outside people are laying in the grass, reading on the benches, dangling their feet in the cool water of the park pond.

Then the image of a boy strikes me. He is riding on a small bicycle, performing a series of acrobatic trics on the concrete square between the rigid steel and glass buildings. How nice it is to rest my eyes upon him. The moves he makes are strikingly smooth, and his appearance is rather attractive to boot.  His tanned body is highlighted by his sparkling white sneakers, shorts and headband. He had taken off his blue shirt, thereby revealing his sweat-polished torso, arm muscles and spine. Seen from behind this window on the third floor, he reminds me of fresh sweet fruit covered by the cool early morning dew.

He keeps cycling through my mind. I close the books in front of me and watch him. How refreshing this sight is on this lingering Friday afternoon. Once every while, the boy puts down his bike, sits down on the cold, concrete steps, stretches his legs and whipes the sweat off his face and chest with his shirt. Then, only a few seconds later, he takes hold of his bike and starts handling and riding it again, in ways I had not thought possible.

I feel like a voyeur. He doesn’t seem to be aware of the desiring gazes of people in the offices surrounding the square, from people in the park, from the mother with the napping child on the bench. Everybody is numbed and paralysed by the hot July sun. Only he doesn’t seem to be bothered. This youth reigns over the square. He is the Summer. The Summer is in the city. And all wish he would keep on cycling.

Dat volk

Gisteren in Roeselare langs een buste van priester-dichter en Vlaamse beweger Hugo Verriest gepasseerd. Daarop de aanhef van de aanhef van een toespraak die hij in 1872 hield.

 

‘Eertijds heeft er een volk bestaan, edel en groot, de wereld rond bekend. Over vijf zes honderd jaar en hadt gij onder de zon geene bezochte streek gevonden waar men den Vlaming niet kende, waardeerde en prees…

Velen in Europa zelf weten bijna niet meer dat er nog Vlamingen bestaan…

Welnu dat groot, dat edel volk moet wederom onder de zon komen, leven, roeren, spreken, werken, in een woord, bestaan. – Geen ander volk, geen nieuw volk, dat volk.’

Hij mijmerde er naar de tijd van de rijzige belforttorens van Brugghe en Ghendt, van dertienhonderdentwee, Van Eyck en Van der Weyden, en wat de modale “Vlaming” tijdens de Romantiek allemaal in zijn identikit kreeg gestopt.  

‘Hét feit van het jaar voor mij is de Vlaamse bewustwording die het kartel CD&V-N-VA heeft teweeggebracht. Belgie zal vanaf nu niet meer worden zoals het voordien was,’ antwoordt een lezer op het forum van De Standaard op de vraag wat volgens hem/haar de gebeurtenis van 2008 is. Want ja, er is in Vlaamse kringen weer aardig wat geswaffeld met het idée-fixe van een onafhankelijk Vlaanderen. Eerder dit jaar dribbelde de zogenaamde Nieuw-Gentse Alliantie (NGA) op satirische wijze rond met het discours dat rond dat kneuterige project wordt rondgespuit. Met als jammerlijk neveneffect dat een alarmerend deel van de geïnformeerde burgerbevolking blijkbaar niet door had dat het om een parodie ging.. Parodie was het begrip dat bij mij opkwam toen eind vorig jaar Vlaams minister Geert Bourgeois de website Flanders Today lanceerde; een faciliteit ten behoeve van de goed gesalarieerde expats in Vlaanderen, die aldus een selectie nieuwsberichten vertaald krijgen. Je mag van buitenlandse business men (m/v) immers niet verwachten dat ze even sterk zijn in hun talen als de zelfverklaarde polyglotte ”Vlaming”:

De Vlaamse klei. Waar Engels klinkt als Jommeke-Spaans. Waar kiss-en-ride zonevreemd is. En – I kid you not! – spandoeken met “wij sporten in het Nederlands” worden opgehangen. Waar schijtlaarzen aan stoere toogklap doen. Waar over crisis en koopkracht wordt gememd, maar met gemak 3,5 miljoen aan “rostjes” uit de spaarsok worden gehaald – als we onze naam maar op de televisie mogen zeggen. Dát volk. Que Dieu nous garde!

De ontlading

 

Hier ben ik net even bij blijven hangen op televisie. Op het 32ste Circusfestival van Monte Carlo maakt de jonge Mexicaanse trapezespringer Gino Maravilla Fuentes Gasca zijn opwachting met zijn familie annex team. Hij kreeg er de speciale prijs Prinses Stéphanie uitgereikt, maar greep naast de begeerde gouden Clowns. Als de jongen er tot tweemaal toe niet in slaagt om de zgn. viervoudige salto aan de vliegende trapeze tot een goed einde te brengen, neemt de adrenaline toe en houdt de spanning de jonge trapezespringer, zijn vader in de piste en het publiek in de zaal in de ban. Ouderwetse suspense voor het ganse gezin (-Fuentes Gasca). En bovendien mooi om naar te kijken..