Corduwanierstraat: straat die evenwijdig loopt met de Plotersgracht in het Patershol. Naam komt (sedert 1942) van de Spaanse stad Cordova, bekend om haar fijn leder. Een bewerker van leder noemt corduwanier. Deze straat heette voor 1942 Lange Boomgaardstraat.
Bron: ABC van Gent
Filmfragment uit Pauw en Witteman (23 september 2011).
Oostende. Het einde van de (meteorologische) zomer 2011. Terwijl op een bankje twee jongens, met de voeten op de ballustrade van de zeedijk, nog genieten van de warmte van een late septemberzon in hun nek, maakt de herfst zijn opwachting: de oude dames die, al goed ingeduffeld, vanuit het oosten flink de foto komen binnen gestapt. Wat vliegt de tijd.
FOTO!
Gezien aan de vensters van een gebouw aan de Begijnhoflaan in Gent. Een werk van “Dr. Zachàr Laskewicz“. Schitterend!
Ik genoot van mijn laatste van drie maanden universitaire vakantie, voor het eerst (en overigens voor het laatst). Ik ging zoals elke dag met de hond (toen deed-ie het nog) wandelen – ons pact: kon hij zijn ding doen en kon ik roken en een krant gaan halen (De Standaard, toen nog broadsheet). Terugkeer steevast bij het begin van het culturele namiddagprogramma “Dito” op Radio 1 – met de zoetgevooisde Geertje De Ceuleneer. Bij terugkeer iets na drieën bleek het nieuws nog aan de gang. Of toch niet? Geertje in directe verbinding met NY waar er iets met een vliegtuigje en een toren was gebeurd. Die namiddag ontstond de reflex van het komende lustrum: ’s ochtends even de televisie aan, VRT-teletekst, daarna het grote werk: BBC World en CNN (nu bestaat de reflex na het ontwaken om online te vergewissen dat de wereld ook vandaag nog niet vergaan is). Ik zag (denk ik althans) rechtstreeks het tweede vliegtuig zich in toren #2 boren. Op de radio ondertussen Greet Dekeyzer die vanop haar terras in Washington DC meegeeft een grote explosie te horen. En zo begonnen uren verbaasd, vertwijfeld en verdrietig televisiekijken. Toen de avond was gevallen belde vader vanuit de auto, in de file in Brussel. Vertwijfeling in zijn stem – hij voelde de nood om naar het thuisfront te bellen. De weg naar de NAVO was afgezet, gebouwen waren geëvacueerd, veiligheidsdiensten namen ongeziene maatregelen. En hij had nog geen enkel beeld gezien: enkel de onwerkelijke beschrijvingen gehoord op de radio en van collega’s. Op tv stapte Verhofstadt uit een vliegtuig en hield als voorzitter van de EU een toespraak op de tarmac van Melsbroek. Louis Michel naast hem. Amerikanen in Engeland staan met de hand op het hart in onmacht te janken aan de hekkens van Buckingham Palace wanneer tijdens het wisselen van de wacht als hommage voor het eerst de Star Spangled Banner wordt gespeeld.
Tegen de late avond viel de aanhoudende stroom van nieuws stil en draaide op herhaling. Het begon binnen te dringen. Het stof dwarrelde nu neer. Ik kon niet wijken van voor het televisiescherm, leefde 48 uur op Amerikaans ritme. Jaren later hoor je in Amerikaanse films en sitcoms terloops een cryptisch zinnetje als “my brother was on the second plane” of “she was killed in the first tower”. De context daarvan is nu al aan het vervagen en voor diegenen die tien jaar geleden niet bewust hebben meegemaakt wordt het stilaan nonsensicaal.
Met het ongepast triomfantelijk sms-geluid, wordt de verwachte mare bevestigd.
Het is tegenwoordig erg gesteld met het rookverbod in de horeca. Nu het bon ton is de rokers te stigmatiseren moet een mens (m/v) blijkbaar heel wat creativiteit en lef aan de dag leggen, wil hij nog op zijn gemak een sigaretje kunnen roken. Of was de ladder van deze schilder gewoon te kort om het gezapige terras van de barrazza te bereiken?
Voor een paar weken dook hij voor het eerst op. Graciel en fris en stralend. Wat een joie de vivre. Wat een vooruitzicht op de nakende lente.
En nu reeds – wat te vrezen viel – overwoekerd door onkruid en vertrappeld door lompe voorbijgangers.
De mistroostige kassajongen met de bles. En met de nu hangende schouders. Van de Carrefour.
In lange mantels wandelden wij langsheen de zeedijk op de eerste zonnige namiddag van het jaar. Door onze winterzieke ogen in het tegenlicht van de reeds ondergaande zon leek Oostende even op Seurat’s “Grande Jatte”. Achter ons nadert in roffelende cadans het heerlijk doffe geluid van blote voeten op de houten plankenvloer. We worden ingehaald door een jongen in witte shorts en shirt, als een olympisch estafette-atleet. Hij wuift naar de enige surfer in het al te kalme zeewater en loopt verder om recht voor onze ogen op te gaan in de zon. De lente kan nu niet veraf meer zijn.
Allez, mijn rapport is binnen:)
The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:
The Blog-Health-o-Meter™ reads This blog is doing awesome!.
Crunchy numbers
A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 1,700 times in 2010. That’s about 4 full 747s.
In 2010, there were 46 new posts, growing the total archive of this blog to 84 posts. There were 14 pictures uploaded, taking up a total of 32mb. That’s about a picture per month.
The busiest day of the year was May 14th with 52 views. The most popular post that day was Een échte man.
Where did they come from?
The top referring sites in 2010 were foscomusic.be, facebook.com, nl.wordpress.com, weblogs.nrc.nl, and gentblogt.be.
Some visitors came searching, mostly for espresso ristretto, ethesis, het mooiste licht is tegenlicht, florian de leersnyder, and e-thesis.
Attractions in 2010
These are the posts and pages that got the most views in 2010.
Een échte man April 2010
Het mooiste licht is tegenlicht May 2007
3 comments
De dansende jongens van Afghanistan August 2010
1 comment
Ethesis waer bestu bleven October 2010
Optimism is a moral duty September 2010
In een van de laatste uitzendingen van het tv-programma “De Wereld Draait Door” werd door pianist Reinbert de Leeuw het stuk 4’33″ uit van de componist John Cage. Opmerkelijk aan dat driedelige stuk is dat het bestaat uit vier minuten en drieëndertig seconden stilte. Het optreden in DWDD was première noch unicum, maar wel opmerkelijk gezien het programma door de bank genomen flitsendsnel en luid van aard is. Getuige daarvan het rubriekje “de week in soundbites” waarbij soundbites, geabstraheerd van hun inhoud, worden gebruikt voor het componeren van een ritme en melodie. Die stilte was bepaald vreemd voor het DWDD-publiek dat onwennig schuifelend op het stoeltje de adem trachtte in te houden voor de stunt van De Leeuw. Maar het was méér dan de stunt van De Leeuw alleen. Het was een collectieve performance: een groep mensen zat samen stil te wezen.
Zowaar een verademing. Zeker in een druk format als DWDD, maar ook in de samenleving in het algemeen, met zijn aanhoudende getwitter en gefacebook van gezagsdragers, talking heads en trendwatchers allerhande. Naast de leugen regeert nu ook, en meer dan ooit, de waan van de dag. Als we ooit onze jaartallen gaan aanduiden met een avatar, dan mag 2010 zeker het plaatje van een vuvuzela claimen. Schrijver Tommy Wieringa dicteerde het laatst nog in zijn tekst voor het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Zijn openingszin luidde als volgt:
“De tijden zijn in zoverre interessant dat ze kakofonisch zijn; je moet bijwijlen je oren dichtstoppen tegen het tenhemelschreiende geblabla van de muezzins van de eeuwige vergelding in het ene oor en dat van de filistijnen van het geperoxideerde ressentiment in het andere.”
Stilte a.u.b. dus. Maar geforceerde stilte breekt uiteindelijk toch. Dat zagen we bijvoorbeeld met de katholieke Kerk waar, na jaren- en soms decennialang zwijgen, de ene na de andere getuigenis over seksueel misbruik etterde naar buiten. Verwarring bij veel katholieken – hun instellingen daveren op hun grondvesten.
Ander voorbeeld. In een fragiele keurigheid stonden honderden mensen op 4 mei op de Dam in Amsterdam verzameld voor de jaarlijkse Nationale Dodenherdenking. Hoogtepunt: de twee minuten stilte om 20 uur. Na een minuut of zo weerklinkt een schreeuw over het plein. En na de schreeuw komt de schrik. Iemand roept “bom! bom!”. Iedereen liep alle kanten op, mensen op de loop omdat de anderen dat ook zijn. De keurige opdeling in vakken vloeit weg. Er zijn mensenstromen, er zijn geüniformeerden, er wordt angstig weggelopen maar men weet niet waarvoor men op de vlucht is. Massapaniek. De kudde loopt van heen en weer, van links naar rechts, tussen de schrikdraden in. Stuurloos als in een flipperklast, weg en weer gekaatst tussen de eindeloze stromen informatie, hypes en ontploffingen en ontploffinkjes.
Er was geen bom overigens, enkel een verwarde man die later verantwoordelijk werd gehouden voor de 63 gewonden die er in het publiek vielen. Onder meer door de vorige aanslag op de Nederlandse vorstin, was de stilte sowieso al om te snijden. Daarenboven regeert nog steeds de angst onderhuids in onze samenleving. Damschreeuwers en andere individuen die niet in het plaatje van “de nationale identiteit” passen, worden daarbij geviseerd en geëlimineerd. Er is geen plaats meer voor de contramine.
En net daarom was het optreden van Reinbert de Leeuw en het DWDD-publiek zo mooi. Het was op zijn minst een daad van rebellie. Reinbert de Leeuw die, als een vijfde colonne in het epicentrum van het lawaai, erin slaagde om het publiek geen twee minuten, maar vier minuten en drieëndertig seconden te doen zwijgen. De eerste twee minuten leek het erop alsof het nooit zou lukken: het publiek en zelfs de presentator en de tafelheer – de term die onmiskenbaar verkeerdelijk wordt gebruikt voor het aanduiden van de meestal schreeuwlelijk die de chaos in het programma doorgaans nog verergert – keken elkaar ongelovend aan, net zoals het giechelende publiek. Maar na twee minuten drong een boodschap door. Een rustpunt, bezinning, sereniteit. Laat dat misschien de hype voor 2011 worden. En ondertussen draait de wereld doorrrrrrrrrrrrrr!
Lente & Largo uit Symfonie nr.3 “Sorrowful Songs” van de dit jaar overleden componist Henryk Mikołaj Górecki (1933 – 2010):
