zo noemde mij een gewezen collega toen ik haar voor de zoveelste maal een document bezorgde met de nietjes aan de rechterbovenzijde in plaats van links – wat blijkbaar conventioneel is. Ik vind dat namelijk een end makkelijker lezen van het laatste woord rechtsonder de pagina naar het eerste woord linksboven de volgende. Gebruikers van de orthodoxe links-nietige methode trekken hiermee tot hun ontsteltenis hun bundeltje vaneen.
Het heeft bijna iets legendarisch; goed op weg om een pastiche van de "ZidZidZid" van Zorro te worden – O mijn God… die gestalte… die blik: wie is dat? Dàt? Onwetende! Dat is l’homme qui agrafe à droite! – terwijl het om een banale en – excusez le mot – nietige hebbelijkheid gaat van een vloeipapieren held, die zijn huidige bureaugenoot verweesd uit diens academische namiddag-apathie dondert wanneer hij voor de zoveelste maal de onfortuinlijke stapler een homerische dreun geef teneinde een nietje door een veel te dikke stapel incoherente gedachten te forceren.
Maar nog steeds geleid door hetzelfde devies: stem links, niet rechts!